Welkom!
TaichiMaster.info verzamelt interessante artikelen over Chinese gevechtskunst, zoals Tai Chi Chuan.
Over Taichimaster.info
Taichimaster.info heeft als doel het verzamelen van informatie, zoals: artikelen, opinies, digitale media en producten die direct te maken hebben met Tai Chi en Chinese filosofie.
Taichi als vechtkunst
Hoewel, met name in het Westen, de nadruk bij veel taichi beoefenaren ligt op het gezondheidsaspect van taichi en deze vorm 'slechts' als bewegingsactiviteit wordt gezien, zijn er ook beoefenaren die deze kunst beoefenen om haar effectiviteit als zelfverdedigingskunst. Met name in de Chen-stijl is de nadruk op het zelfverdedigings aspect veel sterker aanwezig dan bij bijv. de yang-stijl. De vormen worden vaak dieper uitgevoerd, waarbij men dus meer door de knieen zakt en zo beter de balans leert te bewaren. Bij taichi als zelfverdediging ligt de nadruk met name op het verstoren van het evenwicht van de tegenstander, door in de beweging van de tegenstander mee te gaan en deze te neutraliseren. Daarbij is het behouden van het eigen evenwicht uiteraard van groot belang. Op het moment dat de tegenstander uit evenwicht is gebracht, kan eventueel een tegenaanval worden ingezet.
De naam en de spelling
Tai Chi is een verkorte naam. Voluit heet het T'ai Chi Ch'uan, meestal vereenvoudigd tot Tai Chi Chuan. Woord voor woord vertaald betekent dat ongeveer ultieme beste vuist (vechtmethode). Deze term is eeuwen geleden ontstaan toen gevechtstechniekontwikkelaars de meest effectieve (dodelijke) en efficiente methode voor het gevecht ontwikkelden. Bij bijna alle stukjes van de vorm gaan afweerbeweging en aanvalbeweging samen.
Er zijn drie erkende systemen die een poging doen de chinese karakters om te zetten in een westerse schrijfwijze. De meest voorkomende schrijfwijze is Tai Chi Chuan. Deze schrijfwijze wordt Wade-Giles (Taiwan) genoemd. Een tweede schrijfwijze is tai ji quan of taijiquan. Deze schrijfwijze wordt pinyin (China) genoemd. En een derde, ietwat minder bekend, is tai ji chuan (Yale systeem).
De uitspraak is voor alle drie dezelfde, en is bij benadering (fonetisch): Thai Dzjie Tsjhwen. Met de klemtoon op het middelste woord, dat heel kort wordt uitgesproken.